هدف از تدوین این استاندارد بیان تعاریف، ویژگیها، روشهای آزمون، طراحی، عملکرد و تجهیز خودروهای امدادی آمبولانس می باشد که به منظور انتقال و درمان بیمار به کار می روند . این استاندا رد همچنین الزامات مربوط به کابین بیمار و وسایل پزشکی را دربر می گیرد.

یادآوری : در این استاندارد خودروهای امدادی به اختصار آمبولانس نامیده می شود.

این استاندارد انواع آمبولانس به شرح زیر را دربر می گیرد :

آمبولانس جهت انتقال یک بیمار –نوع 1 A

آمبولانس جهت انتقال یک یا چند بیمار (بر روی برانکار و / یا صندلی) –نوع 2 A

آمبولانس اورژانس –نوع B

واحد سیار مراقبتهای ویژه –نوع C

انواع آمبولانس و سطح درمانی قابل انجام در آن باید مطابق با ویژگی های ارائه شده در این استاندارد باشد، بهتنها به منظور انتقال بیمار می باشند.  عنوان مثال : انواع 1A و 2 A

یادآوری این استاندارد الزامات تأیید خودرو و آموزش کارکنان را دربر نمی گیرد.
انواع آمبولانس

 آمبولانس جهت انتقال بیمار نوع(A)

عبارتست از آمبولانسی که به منظور انتقال بیماران غیر اورژانسی طراحی و تجهیز شده است.      

آمبولانس انتقال بیمار به دو نوع زیر تقسیم می شود :

مناسب برای انتقال یک بیمار – نوع 1A

مناسب برای انتقال یک یا چند بیمار (بر روی برانکار و / یا صندلی) –  نوع 2A

  آمبولانس اورژانس (نوعB)

عبارتست از آمبولانسی که به منظور انتقال و / یا درمانهای اولیه و پایش بیماران، طراحی و تجهیز شده است.

 واحد سیار مراقبتهای ویژه ( نوعC )

عبارتست از آمبولانسی که به منظور انتقال، درمانهای پیشرفته و پایش بیماران طراحی و تجهیزشده است.

 وزن خالص خودرو (وزن بدون بار)

عبارتست از وزن خالص خودرو به اضافه وزن راننده ک ه 75 کیلوگرم درنظر گرفته می شود و کلیه تجهیزات ثابت (مطابق استاندارد ملی ایران 6924 سال 1382).

یادآوری - وزن خالص خودرو شامل وزن تجهیزات دستی ، بهداشتی، پزشکی و فنی نمی باشد.